تقصير كرده و بنيّت محل شدن از احرام خارج شود و تمام محرمات بر وى حلال مىگردد مگر تماس با زنان كه آن موقوف است به اينكه در سال بعد حج بجاى آورده يا عمره‌اى انجام دهد باعم از امسال يا سال ديگر . البته حكم مذكور در جائى است كه مناسكى را كه وى به آن متلبس شده بر عهده‌اش واجب مستقر باشد ولى در غير اين صورت بعد از پيش آمدن حصر اگر در آن مناسك طواف النساء واجب باشد آن طواف را بجاى آورده و با ارسال هدى و خروج از احرام از تمام محرمات حتى زنان نيز محل مىگردد . شارح ( ره ) مىفرماين : چنانچه اگر مناسك واجب نيز باشند حكمش همين است مشروط باينكه واجب مستقر نباشد مثل اينكه اين اتفاق ( محصور واقع شدن ) در همين سالى واقع شده كه وى مستطيع شده و به حج مثلا آمده . م قوله : و هى منى اه : ضمير به محلّ هدى راجع است و تأنيث ضمير باعتبار [ منى ] و [ مكه ] است . قوله : ان كان حاجا : ضمير در [ كان ] به محصور راجع است . قوله : تحلل بنيّته : ضمير در [ بنيّته ] به [ احلال ] راجع است . قوله : او يعتمر مطلق : چه عمره را امسال بجاى آورد و چه غير امسال . قوله : واجبا مستقرا : مثل اينكه مثلا حجى در سنوات